Voor botanici mag het dan een fruitsoort zijn, voor Argentijnen is de tomaat een van de favoriete groenten die op tafel komt. Tomaat wordt dagelijks geconsumeerd in Argentinië: gevuld, in de salade, in een saus of als garnering. Maar hoewel de toepassingen bijna oneindig zijn, is de variatie in het aanbod van tomaten in de Argentijnse groentenzaken minimaal. Er worden alleen grote, ronde tomaten verkocht, vaak met een flauwe en saaie smaak volgens sommige consumenten.
Om deze beperking in het aanbod te verhelpen en om ook de voorraad met beschikbare tomatenzaden uit te breiden, zijn wetenschappers van de Faculteit Landbouwkunde (Fauba) van de Universiteit van Buenos Aires (UBA) en van het nationale onderzoeksinstituut Conicet bezig met een onderzoeksproject.
Het doel van het project is het herstellen van het kiemplasma (de genen die zorgen voor de belangrijkste eigenschappen van het gewas) dat oude variëteiten van deze groente vertegenwoordigt, variëteiten die aan het begin van de twintigste eeuw veel werden geconsumeerd in Argentinië. "We oogsten nu al de eerste tomaten die zijn verkregen op basis van zaadvariëteiten die bijna honderd jaar geleden gebruikt werden", vertelt dr. Fernando Carrari, onderzoeker bij Conicet en hoogleraar genetica aan de Fauba. Hij voegt toe dat ze over een paar weken, tijdens een beurs die de landbouwfaculteit organiseert, het eerste proefpanel zullen houden, "om te bepalen hoe consumenten deze nieuwe oude tomaten, die lijken op die van onze grootouders, waarderen".
Het komt vaak voor dat oudere mensen zeggen dat ze als kinderen veel lekkerdere tomaten aten dan nu. De smaak van de producten die vandaag de dag in groentenzaken worden aangeboden is echter echt afgezwakt. Waarom is dat zo?
Volgens Carrari namen de verschillende Spaanse en Italiaanse immigrantengolven aan het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw hun eigen manieren van teelt en hun eigen zaadvariëteiten mee. Het kiemplasma van de tomaten sloot aan op de behoeften van die tijd. Consumenten bevonden zich geografisch gezien dicht bij de teler, er werd seizoensgebonden geconsumeerd, de afzet vond kort na de oogst plaats en de opbrengsten waren beperkt.
Bron: www.perfil.com
